Untuk Para Sahabatku di Ujung Negeri

Teruslah berlari menjalani jalan yang berat ini...
Jangan kau berhenti,,
Sebab berhenti adalah tanda dirimu menyerah...
Teruslah berlari  menuju cita-citamu..
Walaupun entah berapa lama waktu yang akan kau butuhkan untuk sampai pada cita-citamu...tetaplah berlari..atau kau boleh berjalan..
Tetaplah bergerak maju....
Karena waktu bukan jadi ukuran keberhasilan...
Jika kau setia melangkah dengan kesungguhan hati...
Niscaya kau akan sampai pada tujuanmu....

Nyayian Alam Surgawi

Diam-diam mata ini tak berkedip
Suara tiada dapat berdecak berdesah
Hanya terdengar hempasan angin menjamu
Dan burung-burung kecil bersahutan


Alam-Mu sedang memburuku
Memburu kekaguman atas pesona-Mu
Menawanku dengan bujuk gores keindahan-Mu
Menawar keluku berdesah Subhanallah
Sementara itu semut-semut nakal tengah bersembunyi
Dari musuh-musuh yang yang mengintai mereka
Semut-semut nakal saling membantu
Berbaris mesra membuat koloni pertahanan dalam benteng-benteng semut


Nyayian alam-Mu kembali datang
Kini muncul dari balik surgawi
Ketika matahari mulai menyapa
Menyambung tangan bagaskara yang sergap hangat
Entah apa yang salah dari surga ini
Sebagian gaungnya di antah berantah tak kembali
Bau seresah alam tak lagi menemani
Seakan gugur seiring jatuhya daun dari tangkai pohon
Apa alam mulai membisu?


Aku bocah sersan surgawi
Tak ingin koloni surgawi pergi
Akan aku cari pasukan penjaga bumi
Agar ku dengar lagi nyanyian alam surgawi
Di sini atau antah berantah
Damailah bumi...

14 Juni 2012 pukul 15.09 Miris... ketika kebudayaan jawa terlantar dalam kesenian jalanan nan jauh dari apresiasi dari pemilik kebudayaan Jawa sendiri. Hanya ada turis2 asing yang masih bersedia mengapresiasi pengamen tari topeng jalanan di Jln.Magelang, Jombor. Ayo tunjukkan apresiasi kita juga guys!

CERKAK MINGGU IKI...DAB!

TUUUT...@#*

            Mega katon gumebyar abang ing sisih wetan, bagaskara tansah isin-isin dhelik ing samburine mega kang makempal ana ing langit. Swaraning manuk gereja tansah nambah endahing rikala iku. Bayu katon gagah nganggo setelan jas ireng karo pecis bludru gawean Bandung. Praupane uwis kaya Dude Herlino pemain sinetron saiki, utawa kaya lee min hoo artis saka nagari gingseng, ananging ya ora sebagus artis asline. Tanggal sewelas januari rong ewu rolas si Bayu teteg manteb ngijabi Rani Kusumawati anake Pak Tumidjo Dukuh Desa Bowonan.

            Ubarampe kang wujude rame-rame iku uwis tinata ana ing sajabaning omah. Sound system uga uwis dipasang ing sakiwa tengene panggung resepsi. Pemuda-pemudine nembe sibuk nata kursi lan dekorasi panggung.

            Sawetara kuwi manten wadone uga nembe dipacak gaya Paes Ngayogyakarta karo tukang make-up desa sebelah, mince jenenge. Manten wadone dadi katon ayu kaya widadari.

            si Bayu wektu iku lagi  lungguh ana ing kamar make-up sawijining kang dienggo Rani. Dheweke lungguh karo calon maratuwane sing lanang, Pak Tumidjo.

            “E le, aku melu seneng ya kowe arep dadi mantuku.”kandhane Pak Tumidjo marang Bayu.

            “Inggih Pak, nyuwun pangestunipun.”

            “Nanging aja kok siya-siyaake anakku sesuk ya le. Kowe kudu gelem nyanggupi janjimu karo aku. Yen aku ngerti pisan wae kowe ora temenan karo anakku Rani, anakku bakal dak gawa mulih, langsung dak kon pegat. Ngerti kowe le.” Kumise Pak Dalijo katon munggah mudhun kaya melu ngelingake Bayu.

            “Ing..Inggih Pak kula janji.” Saure Bayu sinambi ndhredheg

            Pancen kabar kang sumebar ing Desa rada ora penak, jarene Pak Dalijo kurang mangestuni anake Rina yen nikah marang Bayu kang mung dodol bubur kacang ijo ing pasar. Untunga wae ibune Rani wicaksana priyayine, ora gengsi lan ora nganggep ala pagaweane Bayu, sing penting halal. Apa maneh Bayu wonge shaleh lan ora neka-neka.

            Sametune Calon maratuwane mau Bayu dadi ndhredheg, yen dibasaake nganggo basane “Afgan” dadi “Bukan Ndredheg Biyasa”. Dheweke dadi wedi, wedhake luntur, kringete ndrojos saka tangan lan bathuke. Kaya-kaya dheweke arep mlayu saka panggonane sing saiki, ananging dheweke uwis kebacut tresna karo Rani. Bayu banjur jupuk BB-ne sms marang Bebeb Rina  idaman atine. Bayu banjur nulis:

            “Beb, kowe tenanan sayang ta marang aku,?” Pitakone Bayu .

            “Drrrrrrreeeddddddgg....Dredddgggh” Swara sms mlebu.

            Rani banjur mbales, “ iya, aku sayyyang banget marang Bebeb Bayu. Aku seneng banget bisa nikah karo Bebeb.”

            “Alhamdulillah Beb, aku uga trisna banget marang kowe. Sedhilit maneh bakal dak kecup keningmu tanpa membatalkan wudhlu-mu. Doake Bebeb ya. ^_^.”

            “Iya Beb, dak tunggu keimamanmu di sisa hidupku.” Piwalese Rani marang Bayu.

            Maca ukara keimaman, Bayu dadi drop maneh. Dheweke malah tan saya wedi yen sesuke ora bisa dadi imam kang becik marang Rani. Anggone Bayu mikir tansaya jero. Tik tak tik tuk swaraning jam dinding ing sangarepe Bayu nambah swasana “tegang”. Saking tegange, wetenge Bayu saiki kaya ditabuh, mules.

            “Aduh kepriye iki wetengku kok dadi cenat-cenut?” Batine Bayu sinambi ngelus-elus wetenge.

            Nembe ngelus-elus wetenge, Bayu sanalika kaget wektu lawang kamar dibukak Pakdhe Surat.

            “Yu, ayo penghulune uwis teka kae, lek ndang siyap-siyap.” Pakdhe Surat kandha marang Bayu sinambi ngawe-awe ngajak metu.

            “Anu Pakdhe, kula kok dadi ndhredheg nggih?

            “Kena apa kowe le?” Pakdhe Surat semaur sinambi mlaku nyedhaki Bayu kang lungguh ing sangarepe meja rias.

            “Kula ajrih menawi kula mboten saged dadi imam kang becik De.” Wangsulane Bayu.

            “Uwis ndhredheg kuwi biyasa. Pakdhe mbiyen uga ndhredheg nalika arep ijab marang Budhemu. Ayo, lek ndang metu. Ora penak uwis ditunggu penghulu lan para tamu. Ayo!” pangajake Pakdhe Surat marang Bayu.

            Bayu gelem ora gelem saiki kudu siyap. Dheweke  banjur metu saka kamar pacak manten sinambi neteging atine supaya ora grogi nalika ijab. Anggone Bayu mlaku digagah-gagahake, ora lali sambi mesem sithik.

            Bayu saiki uwis lungguh ana ing sangarepe penghulu, sandhingan karo manten wedoke. Ayat suci Al- Qur’an uwis diwacaake. Para tamu uwis khitmad lungguh nyekseni ijabe Bayu. Nanging dumadakan ana sing aneh saka Bayu. Awake kloget-kloget kaya wong wudunen, lungguhe ora anteng.

            “ Aduhh...wetengku...” Batine Bayu sambatan ing penggalih.

            Penghulune banjur takon, “ Pripun Mas, sampun siyap?”

            “Si...siyap Pak” Bayu semaur rada gagap

            Pak Tumidjo lan Bayu banjur salaman sinambi ngomong ijab,” sya nikahkan anak saya Rani Kusumawati dengan Bayu Nugroho, dengan mas kawin seperangkat alat sholat dibayar tunai.”

            “Saya terima nikah dan kawinnya Rani Kusumawati binti Tumidjo dengan mas kawin tersebut dibayar Tuuuuuuuttttt....”

            Dumadakan suwasanae dadi geger. Para tamu padha mesem, juru fotone pada ndomble. Bayu mung bisa ndhingkluk weruh kumise Pak Tumidjo munggah mudhun.

CERKAK MINGGU IKI...DAB!

ADUH, WIDADARI NDOMBLEH

Rikala esuk katon ngaluk-aluk, swaraning gendhing mikrolet kuning katon nabuh gregeting atiku. Aku Danang Sabaryanto, sing jarene dikarepake duweni sabar kang linuwih, nyatane ora bisa sabar maneh. Arep mangkat lamaran kerja ya ana wae alangane. Si Jambul ora bisa diajak rembugan babagan urgently kaya mangkene. Iya pancen motor tuwa, panjaluke dieman dialem kaya manungsa wae.

“ Jan, lah dalah jambul, jambul. Kowe kok ora mesakake aku to?” sulayaku ing panggalih.

            Jan, greget banget aku iki. Suwene anggonku ngenteni bus tuyul marahi emosi. Tambah mangkel meneh, Sopire kaya arep ngajak senggel, amarga anggone nyopiri  ngepot rene ngepot rana. Klambiku sing wangi parfum import, mambune dadi kaya mambu simbok-simbok bakul Pasar Kranggan, apek.

            “Ciiiittt.......Glodak Jedug,”mustakaku kang disekolahake Ibuku jedug kaca jendela bus.

            “Ngajak senggel tenan ki yo Pak,” batinku mangkel.

            Durung sido metu pocapan pitakonku marang Pak Sopir, dumadakan ana wong wadon ayu munggah bus lungguh ing sandhingku persis. Duh, rasane kaya digawa mabur karo widadari, mangkele atiku sanalika dadi mari. Aku banjur mung bisa mesam-mesem ngampet ndomblene atiku marang pasuryaning widadari kang dikirim Gusti Allah marang awakku.

            Mripatku ora bisa mandheg nyawang wong wadon kuwi. Jan, rasane ambune kringet pak sopir ing kursi ngarep iku dadi kaya ambu kembang ing taman kang sumerbak kaya bungahing atiku iki yen nyawang wong ayu ing sandhingku. Pikiranku saiki dadi miring ora genah. Mbuh kepriye iki atiku kok dadi dag-dig-dug, apa iki kang diarani “ falling in love in first viewing” ?”

            “Duh  Gusti,... ayune kaya Nikita Willy, marahi donya katon luwih endah.” Pamujiku ing sajeroning atiku.

            Anggonku nyawang jebul enthuk respon saka wong wadon ayu iku, dheweke mesem manis marang awakku. Der, atiku dadi ledeng kena cumloroting eseman widadari. Pikirku, kadadean kaya ngene ora bisa disiya-siyaake. Aku nyoba kendel ngajak omong-omongan  widadariku iku.

            “ Mbak, ajeng  tindak pundi?”  Pitakonku nyoba nyeraki wong wadon ing sandhingku.

            “ Mmm, ajeng tindak kuliah Mas.” Semaure alus lan sumeh marang aku.

            “ Lho, kuliah wonten pundi Mbak?”

“ Kuliah wonten UGM Mas.” Kandhane sinambi mesem maneh marang awakku.

“ Jurusan menapa Mbak? “ Pitakonku penasaran.

“ Jurusan kedokteran umum mas. Lha, Mas niki badhe tindak pundi?

            “ Kula ajeng wawancara kerja niki Mbak, nanging kok wau motore macet ing dalan, kula lajeng numpak bus.” Swaraku katon melas, dak gawe supaya wong wadon iku duwe empati karo aku.

            Aku lan wong wadon iku banjur omong-omongan ing sapiturute dalan kang dilewati bus tuyul kang dak tumpaki. Aku uwis takon jeneng lan alamat omahe. Jenenge Shinta Fitriani, asale saka Jombang Jawa Timur. Shinta ing Yogyakarta ngekos ing daerah Jombor. Shinta iku jare anak mbarep. Bapak Ibune nyambut gawe dadi PNS ing Jombang. Dheweke uwis urip ing Yogya telung taun.

            Anggonku ngobrol marang Shinta tan sya akrab. Aku dadi lali yen tujuwanku esuk kuwi arep menyang wawancara. Lha kepriye maneh, pikiranku embuh kenapa isine mung bab Shanti wae. Aku uwis kebacut kepincut marang prawan Jombang iku. Ayune kang ora udubilah saha pekertine kang alus, anggawa aku ing endahing trisna.

            “ Mmm, Mbak Shinta kok tindak piyambak mboten kaliyan pacare?” Pitakonku marang Shinta nalika bus tuyul mandheg ing salah sawijining bangjo.

            “Aduh Mas, kula dereng gadhah , samenika kula taksih single .” Semaure sambi isin-isin.

            “Wah, nggih cocok menika Mbak.” Aku mulai ngrayu Shinta.

            “Cocok menapa nggih mas?”

            “Inggih sami single-e Mbak, hehehehe...” Anggone aku ngrayu sambi isin-isin.

            “Halah, Mas panjenengan lak bagus, enom, uga sumeh. Sinten ta sing mboten purun?” Piwalese Shinta blak-blakan.

            “Lha dereng wonten sing purun e, Mbak purun kalih kula napa?” Rayuan mautku anggodha Shinta.

            “Pripun nggih mas....”

            Durung rampung ngomong, tangane Shinta nyekel pundakku, waduh mikrolete sepi maneh. Kepriye ya, dosa ora ya yen aku meneng wae.

            “Ppppeetttt...” Aku ora sadar, dumadakan kabeh katon peteng ndhedhet.

            “Aduh...” swaraku keprungu lirih.

            Awakku lemes banget kaya lebar ngombe pil koplo. Sayup-sayup aku krungu swara bapak-bapak nyelukake aku.

            “ Mas...Mas...Sadar Mas!” keprungu swara bapak-bapak nggugah.

            Mripatku melek sanajan abot banget nganggo dimelekake. Aku mung bisa meneng wae nalika weruh kang ing sandingku dudu Shinta maneh. Aku bingung tas lan dompetku ora ana. Widadari ilang, aku ndombleh.

CERKAK MINGGU IKI...DAB!

“DOORR...!”

            Uwis telung taun anggone Jumi ngenteni Paijo dedemenane  ing Solo. Saben dina Jumi ora bosen-bosen ngirim sms utawa nembok facebooke Mas Paijo. Isine saben dina padha wae, intine si Jumi kangen marang demenane iku.

 Jumi pancen trisna banget marang Paijo, kaya-kaya urip matine Jumi amung kanggo Kangmase iku. Uwis tau Jumi ngangsi ambelani nrabas udan bledhek amung nganggo tuku pulsa supaya bisa telpon-telponan marang Mas Paijo. Mula Bu Wagirah rada kurang sarujuk yen Jumi bakal rabi karo Paijo ing tembe mburine.

            Esuk kuwi si Jumi nembe nyapu ratan omahe, lirih keprungu suara ringtone HP lagu Campursarine Didi Kempot saka sajeroning kamar. Ora pikir maneh, Jumi banjur mlayu jranthal kaya dioyak maling tumuju ing kamare. Rupane bungah banget kaya lebar entuk lotre gedhe. Lambene komat-kamit maca sms sing mertamu ing Hpne iku. Sawetara iku si Jumi mesam-mesem ora bisa mandheg, mripate katon sumunar kena Cumloroting sunar kang asale ora ngerti saka ngendi. Si Jumi kaya lagi kena sawan, ora bisa kedhep lan lambene ora bisa mingkem.

            Ora salah yen Jumi sanalika kaya dadi wong kena sawan, amargane si Jumi entuk sms saka Mas Paijo isine Jumi diakon  mara ing Yogya supaya bisa diajak dolan bareng karo Kangmas tersayang.

             “Ing Stasiun Balapan, kutha Solo sing dadi kenangan. Kowe karo aku......nalika.....”

Ringtone Hpne Jumi muni.

            “Halo Mas Paijo!” Swarane Jumi ngangkat telpon saka Paijo.

            “Dek Jumi, uwis maca sms saka sliraku durung? Pitakone Paijo.

            “Uwis Mas. Kok kadingaren sliramu jaluk aku mara ing Yogya? Biasane disms wae jarang mbales.”  Pitakone Jumi manja.

            “Mergane wingi Masmu iki lagi sibuk to ya. Golek dhuwit nganggo wragad rabi karo kowe sesuk.”

            “Ah Mas Paijo iki isa wae. Lha kepriye anggonku mara ing Yogya Mas? Aku ora apal dalane.” Wangsulane Jumi.

            “Wis ora usah kuwatir Dek Jum, sesuk esuk kowe dak pethuk ning omahmu. Kowe sing penting siyap ning omah wae Dek.”

            “ Yo Mas, Jum tunggu. Mmmuaachh.” Swarane Jumi nutup telpon sinambi nempelke salam sayang ing Hpne.

            Si Jumi ora sadar yen ketmau Ibune ngematake Jumi telponan marang Paijo, langsug wae Ibune muntab krungu anak prawane arep diajak dolan ning Yogya karo Paijo. Bu Wagirah muring-muring arang Jumi kang wus kaedanan Jaka saka wetan desa Kandangsapi iku. Ananging jenenge bocah wus kaedanan tresna ya ora kodal marang omongane ibune dhewe. Ing pikirane Jum amung ana Mas Paijo wae, ora ngrus babagan liyane..

            Esuk-esuk rikala srengenge isin-isin nyembul saka waliking jagad, Paijo uwis tekan ing omahe Jum. Lampu ngarep isih katon urip, sunare katon cumlorot ing sakebaking suket-suket ing pinggir dalan. Paijo banjur telpon Jum supaya siyap-siyap menyang Yogya.

            “Halo Jum, aku uwis tekan. Kowe cepeta siyap-siyap ya Dek. Dak tunggu ning ngarep omahmu.” Ujare Paijo marang widadarine kang wales semaur alus ing telpon.

            Saka jaba omah katon wong wadon manis nganggo klambi bathik coklat mbukak lawang sinambi nenteng tas abang ing tangan kiwane. Paijo kang wus ngenteni ketmau banjur menyat marani widadarine iku. Jumi lan Paijo banjur menyang stasiun Jebres numpak sepur prameks tumuju ing Stasiun Tugu Yogya.

            Sawetara iku, Bu Wagirah nembe duka banget marang anake Jum. Kepriye ora nesu, anak prawan siji-sijine lunga menyang Yogya karo Paijo Bujang Lapuk wetan desane. Jenenge wong tuwa mesthi kuwatir yen anake lunga marang wong lanang kang durung dadi muhrime, apa maneh lungane lunga adoh. Bu Wagirah bingung arep nelpon Jumi ora bisa-bisa, Hpne Jum kayane sengaja dipateni.

            Ing sepur si Jum karo Paijo lungguh bareng, loro-lorone katon padha sawang sinawang. Jum kang wus kangen banget iku lungguh lendhetan cerak raja ing atine, Mas Paijo. Donya ing wektu iku katon kaya duweke wong loro. Swaraning sepur kang keprungu kaya-kaya nggameli swasana romantis iku. Ramening sepur Prameks rikala iku uwis ora digubris Jumi karo Paijo, wong loro mau nembe kaedanan tresna.

            “Tuluuung....tuluuug...!” Wong lanang katon kaweden.

            Dumadakan saisi gerbong sepur padha kaget njingkrang. Wong-wong padha ndelokake wong lanang kang njaluk tulung mau. Wong lanang kang njerit jaluk tulung iku nudingi kardus ing pojokan gerbong. Kayane ana barang kang mbebayani.

            Jumi karo Paijo uga melu tangi saka swasana romantise. Wong loro iku padha sawang sinawang kaweden. Kabeh saisi gerbong padha wedi lan was-was.

            “Tulung...ana bom!” Swarane wong lanang mau marahi geger sagerbong.

            Krungu pocapane wong lanang mau si Jumi karo Paijo dadi kocar-kacir atine, gemrobyos pikire. Jumi sanalika dadi elingan tindak tanduke marang ibune saka wingi. Dheweke nyesel ora ngrungokake pituture ibune supaya ora mangkat ning Yogya. Pikire yen pancen tenan ana bom, dheweke mesthi ora bisa slamet. Ora bisa bali lan njaluk pangapura marang ibune.

            Jum banjur njikuk barang saka sajeroning tase. Sinambi ndredhek, tangane Jum nyoba ngrogoh Hpne. Jum arep nelpon ibune jaluk pangapura dhisik sadurunge bom kang ning gerbong njebluk. Ananging Jum pancen nembe ora mujur, Hpne jebul mati entek batereine. Jum banjur amung bisa nangis pasrah sinambi njerit-njerit ngundang ibune.

            Paijo uga tansaya bingung, dheweke ora bisa polah maneh. Paijo nyesel kena apa dheweke kudu ngajak lunga Jumi dina iki. Paijo mikir kudune dheweke nampa lamaran anak juragane ing Yogya wae, mesthi dina iki dheweke ora bakal numpak sepur lan ngalami kahanan kaya ngene iki. Ananging piye maneh, ati lan pikire uwis cumanthel ing saliraning Jumi kembang desa Kandangsapi. Paijo dadi rumangsa salah marang Bu Wagirah kang ora ngrestuni dheweke pacaran marang putrane.

            “Ma..mas Paijo piye iki?” Kandhane Jumi ndhredheg.

            “Jum, aku ya bingung. Ngapurani aku ya Jum, kudune aku ora ngajak kowe melu aku ning Yogya.” Semaure Paijo nyesel.

            “Iki ya salahku Mas, ora nggugu Ibuku.” Swarane Jumi sinambi sesenggukan.

            Kahanan ing sajeroning sepur tansaya ora karuan. Wong-wong padha pating jerit lan mlayu pindhah gerbong. Sanalika, wong-wong ing gerbong liyane uga melu kaweden. Sawetara iku, wong lanang mau isih wae njerit ngomong ana bom.

            “Ana bom...ana bom...ana bom! Tuluung!”

            Ana petugas sepur kang mara saka sajejering gerbong kang ditumpaki Paijo lan Jumi. Petugase iku langsung mlaku alon-alon tumuju kardus kang ditudingi wong lanang mau. Ananging nalika petugas uwis ing cerak kardus, wong lanang mau malah mlayu mlumpat ing jaba gerbong. Dumadakan wong-wong padha tambah kaget marang polahe wong lanang mau. Wong lanang mau ora bisa katulungan, awake wus kebacut ngambung rel sepur.

            Kanthi ati-ati, petugas mau mbukak kardus kang isi bom. Alon anggone petugas sepur mbukak kardus, wong-wong ing sepur dadi melu ndhredhek.

            “Krreeetteeeekkk.....!” Swara kardus dibukak

            Petugas sepur katon kaget weruh isining kardus. Bathuke mengkerut, mripate mbelolok. Sirahe petugas katon gedheg-gedheg pratanda ora precaya.

            “Piye mas, ana bom tenan?” Salah sawijining wong takon marang petugas sepur.

            Petugas sepur mau malah meneng wae. Tutuke mecucu saiki.

            “Niki...”wangsulane petugas.

            Wong ing sajeroning sepur banjur nyerak ngrubungi kardus mau. Ana apa sejjatine ing sajeroning kardus mau. Kena apa wong lanang mau ngangsi mlumpat saka sepur. Pikire Jumi karo Paijo tambah suntrut saiki.

            Atine Paijo saiki uwis luwih dhisik njebluk. Dor dor dor. Awake Paijo lemes ndhredhek. Mripate Jum uwis ora bisa ngetokake uluh maneh, amarga nangisi pituture ibune.